OpponentBook: notatki o rywalach w 16 sportach – recenzja

Notatki o rywalach prowadzi więcej zawodników, niż mogłoby się wydawać – w telefonie, na marginesie zeszytu treningowego, czasem tylko w głowie. OpponentBook robi z tego rozproszonego nawyku całą aplikację: zamiast wpisów z datami dostajesz osobną stronę dla każdego przeciwnika, z historią waszych pojedynków i refleksjami po każdym starciu. Darmowy plan to pełny dziennik bez limitów, a notatki leżą na twoim własnym koncie Google Drive, Dropbox albo iCloud, nie na serwerach producenta.

To najbardziej wyspecjalizowana aplikacja do dziennika, jaką ten serwis dotąd opisywał, i jedna z najostrożniej zaprojektowanych pod kątem prywatności. Jest przy tym niszowa z premedytacją: jeśli nie startujesz w zawodach, nie ma ci nic do zaoferowania, płatne plany nie mają okresu próbnego ani zwrotów, a natywne aplikacje mobilne wciąż czekają na premierę.

Czym jest OpponentBook?

Jeśli na poważnie startujesz w sporcie walki albo innej dyscyplinie jeden na jeden, wciąż spotykasz tych samych ludzi. Rywal, który ograł cię w lutym, w październiku znów stanie po drugiej stronie planszy, maty czy siatki – a wiedza z tamtego meczu albo jest gdzieś zapisana, albo do rewanżu zdąży wyblaknąć i zniekształcić się w pamięci.

OpponentBook zadebiutował w 2026 roku po to, żeby ta wiedza miała stałe, prywatne miejsce. Cała aplikacja kręci się wokół jednego rytuału: po każdym meczu zapisujesz, co wydarzyło się w starciu z tym konkretnym rywalem.

Każdy przeciwnik dostaje własną stronę – profil, tagi stylu, historię meczów, luźne notatki, zdjęcia i wideo. Każdy mecz dostaje refleksję według stałego schematu: co zadziałało, co zawiodło, o czym pamiętać następnym razem. Osobny dziennik treningowy zbiera to, co robisz między zawodami.

Największa wartość tkwi zresztą nie w oprogramowaniu, lecz w samym pisaniu. Kiedy mglistemu wrażeniu po meczu nadajesz własne słowa – „nie zaczynaj od długiego ataku w pierwszych trzech trafieniach, ona to czyta” – z przeczucia robi się plan taktyczny, który da się realnie przećwiczyć. Struktura aplikacji istnieje po to, żeby to zdanie w ogóle powstało i wróciło ci przed oczy przed kolejnym starciem z tym samym rywalem.

Najbardziej charakterystyczna jest tu mapa. Na schemacie pola walki twojego sportu – planszy szermierczej, stołu do tenisa stołowego, ringu bokserskiego – wbijasz pinezki tam, gdzie padały punkty i gdzie rywal robi się groźny. Sporty chwytane, takie jak BJJ, zamiast mapy używają pozycji: gardy, dosiadu, pleców.

Gdy opiszesz pinezkami wystarczająco dużo meczów, w planie Premium zaczną się one składać w mapę cieplną: zielone pola tam, gdzie twoje akcje działały, czerwone tam, gdzie zawodziły, do tego strefy oznaczone przez ciebie jako groźne i wzorce, które udało ci się wychwycić w notatkach. Obok stoi zestawienie skuteczności akcji – jak często twoja riposta, kontra czy flesz faktycznie kończyły się punktem przeciwko temu konkretnemu rywalowi.

Interfejs jest przy tym celowo spokojny. Nie znajdziesz tu passy do podtrzymania, odznak ani punktów – nietypowa decyzja na tym rynku; o tym, co mechanika passy robi z nawykiem pisania, przeczytasz w tekście o passie w dzienniku.

Sam nawyk ma zresztą pewne oparcie w badaniach. W 2009 roku zespół Tynke Toering z Uniwersytetu w Groningen porównał elitarnych i nieelitarnych młodych piłkarzy na łamach „Journal of Sports Sciences”; to starsza, ale często cytowana praca, z której wynika, że refleksja należała do umiejętności samoregulacji najsilniej powiązanych z grą na poziomie elitarnym.

To korelacja w jednym sporcie, nie dowód, że aplikacja poprawi twoje wyniki. Sugeruje jednak, że pomeczowy rozbiór, wokół którego zbudowano OpponentBook, nie jest przypadkowym rytuałem.

Jak dobrze aplikacja zna twój sport?

Obsługiwanych dyscyplin jest szesnaście i wszystkie są indywidualne: szermierka, tenis, tenis stołowy, badminton, padel, squash, judo, BJJ, zapasy, kendo, boks, MMA, taekwondo, karate, kyokushin i ju-jitsu. Sporty drużynowe świadomie zostawiono poza zakresem.

W każdej znajdziesz to samo minimum: schemat do wbijania pinezek, komplet pól w profilu przeciwnika i własny słownik tagów.

Naprawdę różnią je dopiero schematy. Sporty uderzane i rakietowe dostają mapę pola walki albo gry – planszę, kort, stół, ring – i na niej zaznaczasz, gdzie działy się poszczególne akcje.

Sporty chwytane zamiast mapy dostają pozycje: mniej liczy się w nich miejsce na macie, a bardziej to, czy jesteś w gardzie, w dosiadzie, czy na plecach rywala.

Nie każdą z tych dyscyplin opracowano jednak równie starannie – i to główne zastrzeżenie tej recenzji wobec hasła o szesnastu sportach.

Najwięcej uwagi dostała bez wątpienia szermierka. To ona ma darmową w każdym planie statystykę dogrywki, to jej słownictwo przewija się przez zestawienia skuteczności akcji, a każdy zrzut ekranu publikowany przez producenta pokazuje właśnie planszę szermierczą.

Przy pozostałych piętnastu dyscyplinach strony pomocy producenta potwierdzają wprawdzie, że schemat, pola profilu i zestaw tagów istnieją, ale nigdzie nie piszą, jakie konkretnie pozycje, pola czy statystyki przewidziano dla danej dyscypliny. Porównaliśmy cztery z nich – po podstawieniu nazwy sportu to jedna i ta sama strona.

Zapaśnik albo zawodnik padla nie dowie się więc z dokumentacji, jak dobrze odwzorowano jego dyscyplinę, dopóki się nie zarejestruje. To nie dowód, że pozostałe sporty obsłużono gorzej – to luka w tym, co da się sprawdzić z zewnątrz, i wolimy powiedzieć o niej wprost, niż udawać, że przetestowaliśmy szesnaście dyscyplin.

Jeśli startujesz w czymkolwiek innym niż szermierka, potraktuj darmowy plan jako sposób, żeby się o tym przekonać. Dokładnie do tego się nadaje.

A co z treningiem między zawodami?

Zawody zajmują kilka dni w roku – cała reszta to trening. OpponentBook prowadzi na to osobny, drugi nurt zapisków: dziennik treningowy, w którym każda jednostka dostaje datę, kategorię, czas trwania, ocenę odczuwanego wysiłku, luźne notatki i tagi.

Jest przy tym celowo oszczędny. Nie ma tu biblioteki ćwiczeń, importu z opasek, danych z GPS-a ani zapisu tętna. Zostaje czytelny, ułożony tydzień po tygodniu zapis tego, co się naprawdę odbyło i jak ciężko było.

Najwięcej daje tu ocena wysiłku, o ile wpisujesz ją uczciwie. W 2016 roku Anna Saw, Luana Main i Paul Gastin z Deakin University opublikowali na łamach „British Journal of Sports Medicine” przegląd systematyczny, w którym zebrali 56 badań porównujących subiektywne i obiektywne metody monitorowania. Wynika z niego, że miary zgłaszane przez samych zawodników reagowały na ostre i przewlekłe obciążenie treningowe czulej niż markery obiektywne, z którymi je zestawiano.

Ten przegląd dotyczył jednak rozbudowanych kwestionariuszy samopoczucia, a nie pojedynczego suwaka wysiłku, więc traktuj go raczej jako powód, żeby ocenę wpisywać szczerze, niż jako obietnicę dotyczącą akurat tej aplikacji. Kosztuje to jakieś dziesięć sekund na jednostkę.

Plany treningowe są dostępne w Premium. Zapisujesz w nich to, co zamierzasz realizować: nazwany przedział dat z tygodniowym szablonem jednostek, z których każda ma kategorię, opcjonalny docelowy czas trwania i opcjonalną notatkę. Jednostkę możesz przypiąć do konkretnego dnia tygodnia albo zostawić elastyczną, z samą liczbą powtórzeń w tygodniu.

Ciekawsza jest druga połowa tego ekranu, czyli porównanie. Tydzień po tygodniu aplikacja zestawia zapisane jednostki z planem i pokazuje, co się odbyło, czego zabrakło i co pojawiło się poza planem – ta ostatnia liczba bywa na całym ekranie najbardziej wymowna.

Dwie decyzje projektowe zasługują tu na uznanie. Porównanie jest opisowe, a nie oceniające: bez passy do podtrzymania, bez punktacji w skali stu, bez popędzania cię z powrotem na właściwy tor. Do tego AI ani nie pisze planu, ani go nie podpowiada – wpisujesz plan, który ułożył twój trener albo ty, a aplikacja zderza go wyłącznie z rzeczywistością.

Plany są też przenośne w sposób, który pasuje do tego, jak naprawdę wygląda praca z trenerem. Plan da się wyeksportować jako niewielki plik i wysłać komukolwiek, a odbiorca zaimportuje własną, niezależną kopię – trener napisze blok raz i rozda go całej grupie, bez łączenia kont.

Plan zapiszesz również jako zwykły plik kalendarza .ics, więc jednostki przypięte do dni tygodnia trafią do kalendarza, z którego i tak korzystasz. Jednostki elastyczne nie mają dnia, który mogłyby zająć, i aplikacja mówi to wprost, zamiast go sobie dopisywać.

Co dostajesz za darmo?

Prawie wszystko. OpponentBook odwraca typowy schemat freemium: pojemność jest darmowa, a płatne plany sprzedają analizę.

✅ Plan darmowy obejmuje	⚠️ Na co uważać
Nieograniczoną liczbę przeciwników, meczów i wydarzeń	Szesnaście obsługiwanych sportów – zawodnicy dyscyplin drużynowych nie znajdą tu nic
Nieograniczone zdjęcia i wideo, zapisywane na twoim koncie w chmurze	Limitem miejsca jest twój plan Google Drive, Dropbox lub iCloud
Synchronizację między urządzeniami i pełny tryb offline	Notatka edytowana offline na dwóch urządzeniach naraz zachowa wersję z jednego z nich – scalania nie ma
Eksport dowolnego przeciwnika lub wycinka treningów do PDF i Worda	Darmowe eksporty mają drobną stopkę „Generated by OpponentBook”; Premium ją usuwa
Dziennik treningowy, wyszukiwanie pełnotekstowe, tagi, listy rywali w wielu sportach	Na razie tylko aplikacja w przeglądarce – natywne wersje na iOS i Androida są w przygotowaniu
Wydarzenia, w tym import turnieju z pliku kalendarza	Plany treningowe i widok zestawiający plan z dziennikiem wymagają Premium
Kopię zapasową i przywracanie w formacie JSON jednym kliknięciem	–

Jednej darmowej funkcji przyjrzyj się bliżej. Aplikacja odnotowuje, czy przed pojedynkiem zajrzysz do notatek o przeciwniku, a potem pokazuje, jak różni się twój odsetek wygranych między meczami z przygotowaniem i bez.

Przy zbyt małej liczbie meczów zobaczysz komunikat „potrzeba więcej danych” zamiast wymyślonego trendu, a strony pomocy producenta opisują, że śledzenie można wyłączyć, historię wymazać, a same zdarzenia leżą w twojej własnej chmurze. Ten podział traktuj jako wskazówkę, nie dowód – najstaranniej przygotowujesz się przecież do meczów, na których najbardziej ci zależy.

Co konkretnie dodają Premium, Pro i Max?

Płatne plany zamykają analizę, nie twoje zapiski. Strona z cennikiem mówi wprost: nic, co napiszesz, nigdy nie zostanie schowane za płatnym planem.

Plan	Miesięcznie	Rocznie	Co dodaje
Free	0 USD	0 USD	Kompletny dziennik: wpisy, multimedia, synchronizacja i eksport bez limitów
Premium	9,99 USD	99 USD	Panel statystyczny, zbiorcze mapy cieplne, plany treningowe, podsumowania AI notatek o przeciwniku, dyktowanie głosem, eksporty bez stopki
Pro	19,99 USD	199 USD	AI na całym dzienniku: archetypy stylów, analiza słabości, zmiany w skali sezonów, odprawy przed zawodami, pogłębione analizy meczów
Max	39,99 USD	399 USD	Te same funkcje co Pro, z mniej więcej dwukrotnie wyższymi miesięcznymi limitami AI

Plany roczne wychodzą około 17% taniej od płacenia co miesiąc.

Dodatki AI w Premium są małe i wąsko zakrojone: podsumowanie twoich własnych notatek o jednym rywalu jednym dotknięciem, propozycje tagów i wartości w polach profilu oraz dyktowanie do dowolnego pola tekstowego – odprawę po meczu możesz więc podyktować w drodze do domu.

Co właściwie mówią ci te statystyki?

Panel w Premium to zwykła statystyka opisowa, a na swoje zarabia dopiero w podziałach. Twój bilans w podziale na tagi stylu, które przypisujesz rywalom – leworęczni, kontratakujący, wolno wchodzący w mecz – zamienia mgliste poczucie, że z takimi masz problem, w liczbę, obok której stoi wielkość próby.

Na tym samym ekranie znajdziesz wyniki w podziale na rodzaj obiektu i porę dnia, trendy zwycięstw i porażek w skali sezonu oraz zbiorcze mapy cieplne: w zestawieniu wszystkich walk z jednym przeciwnikiem albo wszystkich rywali z tym samym tagiem – gdzie punktujesz ty, a gdzie trafiają ciebie?

W szermierce dochodzi do tego jedna statystyka dostępna za darmo w każdym planie – i akurat ta mówi sporo. Walki, które schodzą do dogrywki, aplikacja rozbija według tego, po czyjej stronie stał priorytet: to bezpośredni odczyt, czy potrafisz domykać najciaśniejsze pojedynki sezonu, czy wygrywasz je tylko wtedy, gdy los rzuci monetą po twojej myśli.

Każda liczba na tym ekranie policzona jest z twoich własnych, zapisanych meczów i na twoim własnym urządzeniu – nie ma tu porównania z innymi zawodnikami, bo aplikacja żadnych innych zawodników nie widzi.

A co robi analiza AI w planie Pro?

Pro czyta całą twoją księgę przeciwników w tej dyscyplinie, w której akurat startujesz, i szuka wzorców w całości zapisków, zamiast streszczać mecz po meczu.

Archetypy stylów grupują rywali, na których trafiasz, w rozpoznawalne typy, a do każdej grupy dokładają twój rzeczywisty bilans i jedną korektę taktyczną. To ta analiza, która najbardziej wprost odpowiada na pytanie: jaki typ rywala regularnie cię ogrywa i co przeciwko niemu zmienić?

Analiza zmian w czasie robi to samo w skali sezonu, a nie w podziale na rywali: co się przez ostatnie miesiące zmieniło, a co nie – przy czym każde stwierdzenie podpiera datowanym fragmentem twojego dziennika, zamiast rzucać tezę bez pokrycia.

Analiza własnych słabości działa po jednym przeciwniku naraz i przygląda się zarówno temu, co powtarzalnie wychodzi, jak i temu, co powtarzalnie zawodzi – z założenia ma patrzeć na twoje wygrane równie uważnie jak na porażki.

Pogłębione analizy meczów rozwijają jeden pojedynek w kilkaset słów rozumowania, a motywy z notatek treningowych wracają do twoich ostatnich wpisów z treningów i wyciągają na wierzch to, co mimochodem powtarzasz sobie w kółko.

Najczęściej używana będzie jednak odprawa przed zawodami: krótki tekst na te kilka minut, zanim wyjdziesz na planszę, z jedną linijką o każdym prawdopodobnym rywalu, motywami, które łączą kilku z nich, i jednym przypomnieniem dla ciebie.

Dwa zastrzeżenia ważą tu więcej niż którakolwiek z tych funkcji. Wszystko to powstaje z twoich własnych notatek, a dokumentacja mówi wprost, że przy zbyt skąpych danych AI odmawia odpowiedzi, zamiast zmyślać wnioski.

Statystyka jest równie ostrożna: odsetek wygranych z przygotowaniem i bez pozostaje ukryty, dopóki obie strony podziału nie uzbierają po dziesięć meczów, a przy pozostałych liczbach widnieje wielkość próby, z której je policzono.

Samo AI zostaje po stronie analizy: nie napisze ci planu treningowego i nie sypnie ogólnymi radami trenerskimi. Każda funkcja AI ma widoczny limit miesięczny, a zapisane analizy lądują w twojej chmurze, gdzie zostają czytelne nawet po rezygnacji z subskrypcji.

Jeden szczegół przemyśl jednak, zanim zapłacisz: okresu próbnego nie ma, zwrotów też nie – firma otwarcie stoi na stanowisku, że plan darmowy jest wersją próbną. Skoro analiza AI to jedyny powód, by płacić, pierwszy miesiąc Pro kupujesz w ciemno.

Jak naprawdę wygląda prywatność?

Notatki o przeciwnikach są z natury szczere – to twoja niefiltrowana opinia o prawdziwych, znanych z imienia ludziach, z którymi jeszcze się zmierzysz. OpponentBook odpowiada na to samą konstrukcją: treść ląduje w chmurze, którą już masz, a serwery firmy trzymają wyłącznie dane logowania, status subskrypcji i pozbawiony treści szkielet identyfikatorów oraz dat.

Prywatność jest tu wpisana w konstrukcję, a nie obiecana w regulaminie: firma nie może czytać notatek, których nigdy nie przechowuje.

To rozróżnienie ma znaczenie, a zastrzeżenia wylicza samo omówienie prywatności na stronie producenta. W trybie standardowym twoje pliki leżą na dysku w chmurze jak każde inne – technicznie do odczytania przez Google, Dropbox czy Apple.

Opcjonalne szyfrowanie end-to-end zamyka zapisany tekst algorytmem AES-256-GCM jeszcze na twoim urządzeniu, przed wysyłką, więc dostawca chmury widzi tylko szyfrogram. Zdjęcia i wideo tym szyfrowaniem objęte nie są – w obu trybach leżą na dysku jako zwykłe pliki.

Kompromisy są tu takie same jak w każdej konstrukcji tego typu; szerzej opisuje je poradnik o prywatności aplikacji do dziennika. Szyfrowanie trzeba włączyć samodzielnie, nie jest domyślne – niektóre aplikacje do dziennika szyfrują domyślnie – a jeśli stracisz jednocześnie hasło szyfrowania i jednorazowy kod odzyskiwania, tych notatek nie odzyska już nikt.

Osobna granica przebiega przy funkcjach AI. Nic nie opuszcza twoich urządzeń, dopóki nie naciśniesz przycisku AI; gdy to zrobisz, wybrane notatki przetwarza zewnętrzna usługa AI – to krok poza model „wszystko tylko w twojej chmurze”.

Jeśli przycisku AI nie dotkniesz albo przełączysz ustawienie wyłączające AI w całości, żadna treść notatek nie wychodzi poza twoje urządzenia i twoją chmurę. Kiedy notatki o rywalach są dla ciebie materiałem wrażliwym sportowo, to całkiem sensowny wybór.

Gdzie OpponentBook zawodzi?

Nisza to świadomy wybór. Szesnaście sportów indywidualnych, zero dyscyplin drużynowych i żadnych planów przerodzenia się w zwykły dziennik. Jeśli chcesz jednej aplikacji na zapiski o życiu i notatki z meczów, tu potrzebujesz dwóch.

Produkt jest młody – i nie w pełni gotowy. OpponentBook wystartował w 2026 roku jako aplikacja webowa, a natywne wersje na iOS i Androida wciąż powstają. Nie ma tu długiej historii, po której dałoby się go ocenić, i nie sposób dziś przewidzieć, jak długo i jak starannie produkt będzie rozwijany.

Płatnych planów nie przetestujesz. Analizy Pro nie sprawdzisz przed zapłaceniem za pełny miesiąc, a zwrotów firma wprost nie przewiduje.

Kod jest zamknięty. OpponentBook to oprogramowanie własnościowe, więc implementacji szyfrowania nie zweryfikuje nikt z zewnątrz. Architektura ogranicza to, co firma mogłaby zobaczyć, ale wykonaniu musisz zaufać – a opublikowanego audytu zewnętrznego nie ma.

Udostępnianie opiera się na plikach. Nie ma wspólnego konta trenerskiego ani widoku dla całej grupy. Zamiast tego wysyłasz PDF, dokument Worda, plik z planem albo plik kalendarza – rozwiązanie działające i z założenia chroniące prywatność, ale każda aktualizacja oznacza wysłanie kolejnego pliku.

Włączone AI wyprowadza notatki na zewnątrz. Opcjonalne funkcje AI wysyłają twoje notatki poza twoją chmurę do przetworzenia. Jeśli tej granicy nie chcesz przekraczać, musisz te funkcje wyłączyć – a razem z nimi znika duża część wartości płatnych planów.

Dla kogo to jest – a kto powinien odpuścić?

Najlepszy wybór dla: osób startujących w szesnastu obsługiwanych sportach – w szermierce, boksie, sportach chwytanych i dyscyplinach rakietowych – które sezon w sezon trafiają na te same nazwiska, już teraz notują coś o rywalach w telefonie albo papierowym zeszycie i chcą mieć te zapiski uporządkowane, zsynchronizowane, gotowe do eksportu i prywatne – bez wydawania złotówki.

Odpuść, jeśli: uprawiasz sport drużynowy, szukasz dziennika do codziennego życia, potrzebujesz audytowanego lub otwartoźródłowego szyfrowania, chcesz natywnej aplikacji mobilnej już dziś albo liczysz na analitykę obciążeń treningowych z danych z opaski – tego wszystkiego OpponentBook świadomie nie buduje.

Werdykt

Rynek aplikacji do dziennika pęka w szwach od uniwersalnych propozycji, a zaskakująco mało ma dla zawodnika, który chce pamiętać, jak konkretny leworęczny rywal ograł go w lutym. OpponentBook wypełnia tę lukę z powściągliwością: bez grywalizacji, z modelem przechowywania, który trzyma treść notatek z dala od firmy, i ze statystyką, która przyznaje, kiedy próbka jest za mała.

Czy analiza AI jest warta 19,99 USD miesięcznie, zależy od tego, ile startujesz i ile piszesz. Plan darmowy nie kosztuje nic, więc z tą decyzją możesz spokojnie poczekać, aż uzbiera się sezon notatek.

Najczęstsze pytania

Czy OpponentBook jest darmowy?

Tak. Darmowy plan to kompletny dziennik – nieograniczona liczba przeciwników, meczów i wpisów treningowych, zdjęcia i wideo, synchronizacja między urządzeniami oraz eksport do PDF i Worda, bez limitu czasowego. Płatne plany dokładają statystyki, plany treningowe i analizę AI, a nie pojemność.

Ile kosztuje OpponentBook?

Premium kosztuje 9,99 USD, Pro 19,99 USD, a Max 39,99 USD miesięcznie; plany roczne to 99, 199 i 399 USD, czyli około 17% taniej. Nie ma okresu próbnego ani zwrotów, więc najpierw dokładnie sprawdź plan darmowy.

Czy OpponentBook ma dostęp do twoich notatek?

W normalnym użyciu nie. Notatki trafiają na twoje własne konto Google Drive, Dropbox lub iCloud; serwery firmy przechowują tylko dane logowania, status subskrypcji i pozbawiony treści szkielet identyfikatorów oraz dat. Po uruchomieniu funkcji AI wybrane notatki przetwarza zewnętrzna usługa AI.

Jakie sporty obsługuje OpponentBook?

Szesnaście sportów indywidualnych, choć nie każdy opracowano równie dokładnie: szermierkę, tenis, tenis stołowy, badminton, padel, squash, judo, BJJ, zapasy, kendo, boks, MMA, taekwondo, karate, kyokushin i ju-jitsu. Sporty drużynowe świadomie zostawiono poza zakresem aplikacji.

Czym OpponentBook różni się od OwnJournal?

To różne aplikacje, które łączy jedynie ten sam pomysł przechowywania danych we własnej chmurze. OwnJournal to uniwersalny dziennik o otwartym kodzie; OpponentBook to dziennik o zamkniętym kodzie, zbudowany specjalnie wokół przeciwników, meczów i treningów.

Czy OpponentBook działa na iPhonie i Androidzie?

W przeglądarce tak. OpponentBook działa jako aplikacja webowa na komputerze i telefonie, ma pełny tryb offline i synchronizuje dane przez twoją własną chmurę. Natywne aplikacje na iOS i Androida są w przygotowaniu, ale w sierpniu 2026 nie było ich jeszcze w sklepach z aplikacjami; płatne plany kupuje się przez stronę internetową.

Wypróbuj nawyk, zanim sięgniesz po aplikację

Żeby sprawdzić, czy dziennik przeciwników coś ci daje, nie potrzebujesz OpponentBook – wystarczy jeden szczery wpis. A jeśli refleksyjne pisanie jest dla ciebie w ogóle nowe, podstawy znajdziesz w poradniku dla początkujących.

Otwórz dziś wieczorem zwykłą aplikację z notatkami, którą już masz w telefonie. Wpisz imię rywala, który ostatnio cię pokonał, i odpowiedz na trzy pytania: co zadziałało, co zawiodło, czego spróbujesz następnym razem. Jeśli po trzech kolejnych meczach przyłapiesz się na tym samym, nawyk już jest – a darmowy plan OpponentBook będzie dla niego naturalnym miejscem.